Communicating with children is a challenge under the best of circumstances. And when we attempt to speak about the things that are the most important -- the inner feelings and character traits of our children -- the task seems almost overwhelming. How do we talk to our kids about things like love and kindness, faith and courage, honesty and trust? Though these are the things we most want to communicate to them, they are the most difficult to speak about.
The task becomes even more difficult because these virtues and character traits are not consistent. They tend to be fluid and abstract. They don't behave the same in every situation. Unrestrained kindness, while generous and flowing, is not always wise. Loyalty, while an exquisite quality, can lead our children astray when applied blindly.
But how to understand these subtleties clearly enough to begin to talk about them with our children? How, for example, to distinguish between the horror of violence and the necessity of war, the purity of honesty and the cruelty contained in speaking unnecessary truths, productive assertiveness and hostile aggressiveness?
To do so wisely requires an understanding of these qualities. And a language, a vocabulary for expressing their subtleties.
But where to find this language? How to explain these nuances?
There is a source that reveals itself to us specifically at this time of year. It is a language contained in "the counting of the omer", a mitzvah we perform in the forty-nine days between Passover and Shavuot.
After the Children of Israel left Egypt, forty-nine days passed before they received the Ten Commandments at Mount Sinai. Tradition teaches that each of these days was necessary for the Children of Israel to refine themselves and be worthy of this gift. On each day they examined and corrected another of their inner traits and qualities. There were forty-nine in all.
These forty-nine traits were comprised of seven basic attributes. Each of the seven contained all of the other seven, thus comprising forty-nine.
The Kabbalists tell us that the soul of man includes these seven basic Attributes:
* Love/Kindness (Chessed)
* Vigor/Discipline (Gevurah)
* Beauty/Harmony/Compassion (Tiferet)
* Victory/Endurance/Determination (Netzach)
* Humility/Devotion (Hod)
* Foundation/Bonding/Connection (Yesod)
* Majesty/Dignity (Malchut)
As we fulfill the mitzvah of counting the days and weeks from Passover to Shavuot, each of the seven weeks is devoted to a different attribute -- one week for Kindness, another week for Discipline, another for Compassion, etc. On each of the seven days of the week we refine another of the seven aspects of the week's attribute. For example, on the week devoted to kindness we will devote one day to refining that aspect of kindness that requires discipline and another day to refining that aspect of kindness that requires compassion, and so forth. During the week we are refining beauty, we spend one day refining that aspect of beauty that requires dignity and another day on that aspect of beauty that requires humility, until we have refined all seven aspects of beauty.
Ultimately, all character traits derive from combinations of these seven basic ones. Each quality continually interacts with the others, and in so doing has the capacity to modify its expression and effect. To be whole, a character trait must incorporate all seven; a lack or overabundance of even one of the seven renders it corrupt and, in some cases, damaging. Discipline, for example, can easily become cruelty with but a slight exaggeration.
Knowing this, we can use these attributes to begin to distinguish and explain the characters and behaviors of our children and our selves. These attributes, which we count and refine in our forty-nine day journey, can be used as the foundation of a new language, a Language of the Soul.
This language will provide a vocabulary that allows us to both name, identify and then speak with our children about qualities that are non-tangible -- that cannot be touched nor seen -- but can be expressed in action.
If we learn to talk about these inner qualities with our children in clear, specific, and concrete ways, we have the possibility of penetrating their hearts and minds and opening their own ability to communicate with us from a deeper part of themselves.
Using the seven attributes as a guide we can speak to our children not only about what something is, but how it is that way. We cannot only define kindness, we can also describe what it looks like in action. Does it always look the same? Can the same act be kind in one situation and cruel in another? Can an act appear cruel and yet still be kind? How and why?
The expression of any of these seven attributes requires modification depending on circumstances and results in a variety of ways in which a particular quality might be expressed differently to meet a specific situation.
If being helpful is good, then why is helping someone steal not good? If being courageous is important, then why is doing something dangerous wrong? If being loyal is meritorious, then why not go along with the crowd even when I think they are doing something harmful? If tolerance results in a more peaceful world, then why must I sometimes stand against what someone does, or make a distinction between right and wrong?
As you explore each of these seven qualities and understand how they affect each other, you begin to see that the lack or addition of any of them dramatically shifts the meaning or expression of the others.
Though the essence of "love" is "giving," would a child be loving if he gave a book of matches to a young seven-year-old friend, or if she gave away without asking a toy that belongs to the child's brother or sister, or if he or she told a lie in order to prevent a friend from getting into trouble?
If you spend time reflecting on each of these seven -- kindness, discipline, compassion, endurance, humility, connection, and dignity -- and how they interact with each other you can use them like a check list to see which, if any, of these qualities is missing or in overabundance in any given situation. This will allow you to more easily talk about them with your children.
Let's look at assertiveness as an example. Many of us wish to encourage this trait in our children. It is an inner quality necessary for accomplishment and for independence (going against the crowd). Yet, we know that assertiveness borders on aggressiveness and can easily become a quality that is mis- or over-used resulting in some potentially nasty character traits. But how to explain this distinction to our children? Let's try to apply our seven attribute check list.
For example, what would assertiveness look like if it lacked the attribute of love or discipline? How often have you met someone who proclaims to be assertive, yet reeks of hostility? Can your child be both assertive and compassionate (understanding and considerate of the needs of others) at the same time?
On the one hand, being assertive can help your child to be independent and not follow the crowd. It may prevent him or her from being bullied. But without instilling humility and compassion in your child, how can you be assured that he or she will not become the next bully on the block? Without humility, even though your child's assertiveness may bring him success, might it also result in arrogance and pridefulness?
How effective will your child's assertiveness be if it lacks endurance? Why do some very assertive people -- passionately dedicated to their very worthwhile goal -- still lack the ability to accomplish much? Could it be that with all their strength and enthusiasm they lack endurance and discipline?
And how often have we met assertive, disciplined, committed people who lack openness to new ideas or the flexibility to respond to changing situations? Could it be that they lack a sense of connectedness to a large and ever-changing world? Do they fail to see that their actions effect this world in ways larger than themselves and that the world to which they are connected is constantly affecting them and their goals? Or, lacking this quality, do they tend towards a self-centered approach to life that may move them towards their individual goals at the expense of others and without a positive effect on the world around them.
And finally, upon acquiring assertiveness, your child should have a sense of dignity -- a sense of self-respect and of being worthy of the respect of others. When you think about it, would not this only be achieved if your child was able to be assertive in a loving, disciplined and compassionate manner, exercising endurance and humility, and realizing the consequences of his/her actions to both himself and others? Don't we all know assertive people who lack one of these qualities and consequently don't engender our respect? Doesn't your child have a schoolmate who seems to always get what he/she wants, yet is neither liked nor respected by the other children? Could you identify one or more of the seven attributes that this child is lacking? Can you see how a lack in any one of the basic seven attributes can quickly turn a positive quality into a negative one? Can you explain this to your child?
After reading the above paragraph, can you now imagine a discussion with your child in which you try to explain to him or her the difference between assertive and aggressive behavior using the seven attributes as your vocabulary?
If the above description has helped you understand assertiveness better, or has given you some insight into yourself or someone you know, then you have begun to see Language of the Soul in action.
References:
A Spiritual Guide to Counting the Omer by Simon Jacobson
Ten Keys for Understanding Human Nature by Mattis Kantor
Mystical Concepts in Chassidism by Rabbi Jacob Immanuel Shochet
The author wishes to acknowledge the contribution of the work of Rabbi Simon Jacobson to this article.
Tuesday, 29 April 2008
Friday, 14 March 2008
GilGal !
De betekenis van het gebeuren te Gilgal...
Bijbeltekst: Jozua 5:12
Inleiding
De spectaculaire en dramatische gebeurtenissen van de woestijntocht van het volk Israël, zoals beschreven in de boeken van Mozes, zijn voor velen bekende verhalen. Ik noem, bijvoorbeeld, te gebeuren te Mara, waar het bittere water zoet werd, de oase Elim met palmbomen en waterbronnen, de wetgeving op de Sinaï, de bouw van de tabernakel, de plaag van slangen, die aan duizenden het leven kostte en de opstand van Miriam, die melaats werd. Het voorval te Gilgal is minder bekend en de verstrekkende betekenis ervan ontgaat veel gelovigen. Het gebeuren te Gilgal was echter zeer belangrijk, want het was een laatste voorwaarde voor een succesvolle
verovering van het land Kanaän en de vervulling van Gods beloften. Voordat we kijken naar hetgeen er te Gilgal gebeurde en de betekenis ervan, geef ik eerst een kort overzicht van wat er was gebeurd voordat het volk zich in Gilgal legerde.
De overtocht en de aankomst te Gilgal
Na een lange reis en veel moeilijkheden waren de Israëlieten eindelijk aangekomen bij het hun toegezegde land. Zij legerden zich aan de oostelijke oever van de Jordaan, die de natuurlijke grens van Kanaän vormt. Aan de overzijde zagen zij het heuvelachtige en hogere Kanaän liggen en de stad Jericho in de westelijke Jordaanvlakte.
Maar hoe kom je met een volk, compleet met kinderen en dieren en veel goederen, zonder boot of iets anders de rivier over - probleem nummer zoveel. Op het juiste moment vond er echter stroomopwaarts in de Jordaan plotseling een zeer grote instorting van de oever plaats; zie Jozua 3:16, waardoor de benedenloop droog kwam te liggen. God sprak tot Jozua; wij lezen Jozua 3:7, "En de HERE zeide tot Jozua: Op deze dag zal Ik beginnen u groot te maken in de ogen van geheel Israël.... Beveel dat de priesters, die de ark van het verbond dragen, zodra gij gekomen zijt aan de oever van het water van de Jordaan, zult gij in de Jordaan blijven staan.... - vers 13b. Zodra dan de voetzolen van de priesters, die de ark van het verbond dragen, in het water van de Jordaan rusten, zal het water van de Jordaan afgesneden worden, het water, dat van boven afkomt, zal als een dam blijven staan." Vers 16, "Het water... bleef staan, het rees op als een dam, zeer ver weg bij Adam."
Het was een wonder van timing. De Jordaan kwam geheel droog te liggen en zonder enig probleem kon het gehele volk aan de overkant komen. Toen het bericht hierover tot de stammen doordrong waren zij volkomen verrast en ontzet. Wij lezen in Jozua 5:1, "Zodra alle Kanaänieten hoorden dat de HEER de wateren van de Jordaan voor het aangezicht van de Israëlieten had doen opdrogen, totdat zij erdoor waren getrokken, versmolt hun hart en zij hadden geen moed meer vanwege de Israëlieten." Als bewijs van deze overtocht werd er midden in de Jordaanbedding een grote hoop stenen opgericht, die nog lang na dit gebeuren zichtbaar moet zijn geweest.
Aan de overkant, in het Westjordaanse land, maakten de Israëlieten een nieuw kampement en noemden het Gilgal, dat waarschijnlijk 'rollen' of 'afwentelen' betekent. Zie vers 9, waar God verklaart dat de 'smaad van Egypte' van haar afgewenteld is.
De overtocht over de Jordaan was een machtige demonstratie van Gods kracht en timing geweest; zie Jozua 3 en 4. De stammen in en rondom Kanaän moeten hebben gedacht: "Wij zijn veilig hier in het land aan de westzijde van de Jordaan, want dit nomadenvolkje Israël komt er nooit over. Het water is te diep, er is geen brug, er is geen veerdienst, er is geen hout aanwezig waarmee zij vlotten kunnen maken, zij hebben geen middelen waardoor het mogelijk is over die rivier te komen met hun vrouwen, kinderen, dieren en al hun goederen. "Israël, vergeet het maar, je komt er nooit over. Wij zijn veilig hier in Kanaän." Deze heidense volkeren kenden echter nog niet voldoende de kracht en de mogelijkheden van de God van Israël.
Te Gilgal....
De Israëlieten waren ongetwijfeld in een opperbeste stemming na die succesvolle en gemakkelijke overtocht door de droog gevallen bedding van de Jordaan. Wie had durven dromen dat die rivier droog kwam te liggen op het moment dat Jozua door een profetisch woord van God het volk gereed maakte voor de overtocht? Zij erkenden dat dit het werk van hun machtige God moest zijn geweest - er was geen twijfel mogelijk. Nu keken zij naar het gebied dat zij moesten innemen, het was hun beloofd. Hun geloof in een gemakkelijke overwinning van de heidense stammen was ongetwijfeld tot recordhoogte geklommen, de mannen waren paraat voor de strijd en sommigen liepen waarschijnlijk al met hun wapenen rond.
Er stond echter iets totaal onverwachts te gebeuren, dat alle mannen enige tijd ongeschikt voor de strijd maakte, een pijnlijke ervaring, die hen enkele dagen op bed deed liggen, zij moesten besneden worden. U moet begrijpen dat we hier te maken hebben met de jonge generatie, waarvan de meesten in de woestijn waren geboren. In de woestijn was geen babyjongetje besneden. Nu waren er mannen tot de leeftijd van veertig jaar, die niet volgens het gebruik bij hun geboorte de besnijdenis hadden ondergaan, maar dat moest nu gaan gebeuren, zo wist Jozua van de HEER.
"Alle mensen, moet dat nu gebeuren," hoor ik de mannen verzuchten, "had dat nou niet aan de andere kant van de Jordaan kunnen plaats vinden, daar hebben we maanden gelegen en hadden we alle tijd. Nu willen we ertegen aan gaan en die goddeloze Kanaänieten verdrijven. Jozua, man, weet wat je ons aandoet. Straks komen die Kanaänieten hier, terwijl we met pijn op bed liggen en maken ons allen af." Maar Jozua was sterk en hield vol dat de Here het geboden had en dus ondergingen allen de pijnlijke ingreep.
Christenen behoeven zich niet te laten besnijden om de tegenwoordigheid en kracht van God te ervaren, dat wordt duidelijk in het Nieuwe Testament geleerd. Er zijn voor ons, Nieuw Testamentische gelovigen, kostbare, diepzinnige, heerlijke, maar ook pijnlijke lessen te leren uit dit verhaal. Ik noem er enkele en zal deze verkondigend en onderwijzend uitwerken. De besnijdenis zien we als een typebeeld van een geestelijke waarheid. Onthoud deze waarheid:
De Besnijdenis is een illustratie van de kruisiging van de oude, zondige natuur en van de voorwaarde voor een vernieuwd leven.
1. Besnijdenis
In Gilgal werden de mannen besneden en het volk moest er blijven tot zij hersteld waren van deze ingrijpende en pijnlijke chirurgische ingreep.
Israëlieten waren (en zijn het nog) er trots op dat zij besneden waren, want dat gaf hen de identiteit van het Verbondsvolk van God. Maar Joden die dieper nadachten wisten reeds onder het Oude Verbond dat de besnijdenis van het lichaam niets betekent als het hart niet besneden is. Ik lees uit Jeremia 4:4, "Besnijdt u voor de HEER en doet weg de voorhuid van uw hart, gij mannen van Juda en inwoners van Jeruzalem." En in Jeremia 9:25 schreef hij over hen, die besneden waren, maar toch de voorhuid nog hadden. Hiermee bedoelde hij de mannen, die een kwaad, vleselijk en ongehoorzaam hard hadden en de ware vrees voor God niet kenden.
Paulus werkte dit inzicht uit in de Romeinenbrief. Ik citeer 2:25, "Want besneden te zijn heeft wel betekenis, indien gij de wet volbrengt. Maar indien gij een overtreder van de wet zijt - en wie is dat niet - is uw besnijdenis tot onbesnedenheid geworden." Duidelijke taal, dacht ik, en dat nog wel van een rasechte Jood, zoals Paulus was!
De besnijdenis van de kinderen Israëls te Gilgal kan als typebeeld worden beschouwd van de besnijdenis van het hart van de kinderen Gods, de gelovigen in de gemeente van Jezus Christus; zie Colossenzen 2: 11-15, waar we lezen: "In Hem zijt gij ook met een besnijdenis, die geen werk van mensenhanden is, besneden door het afleggen van het lichaam van het vlees." Deze besnijdenis wordt gesymboliseerd door de doop, zie vers 12, "Daar gij met Hem begraven zijt in de doop."
U, jij en ik, dienen er ons ook op te bezinnen dat de doop, de onderdompeling, geen echte waarde heeft als ons hart onveranderd blijft, of zoals het onder het Oude Verbond met Israël heette, als wij onbesneden van hart blijven.
2. Herstel
Er mocht geen begin gemaakt worden met de verovering van het land, tot allen van de besnijdenis hersteld waren en in staat waren om keihard te strijden, niet gehinderd door `het vlees.' Jozua 5:8.
De tijd van herstel van deze mannen in het kamp was een tijd van rust. Wij, als Christenen, dienen ons ook regelmatig te bezinnen op onze identiteit als kind van God. Leef ik vanuit een gereinigd, geheiligd hart of ben ik vleselijk bezig? Leef ik als een onbesnedene? Heel veel Christenen, en echt niet alleen jongere, zijn ontrouw aan de doopbelofte. Wat hield die ook weer in? Zijn we dat vergeten, het lijkt er soms wel op. De doopbelofte was: Ik ga leven voor Christus en wil Hem volgen. Ik ga leven uit zijn kracht als een vernieuwd mens.' Wow - dat is nog al wat, en dat zal iedereen hier wel 'in de gaten' hebben gekregen. In Gilgal is er een tijd van rust, van bezinning, van vernieuwde oriëntatie op de betekenis en de gevolgen van onze doop, de besnijdenis van ons hart. Vanmorgen heeft de hemelse Leider, de Heilige Geest, ons te Gilgal gebracht. Hij zegt: Hé, blijf hier eventjes, denk na, bezin je op de betekenis van de doop en begrijp de consequenties ervan.
3. Smaad en vloek verwijderd
De schande en de schuld zowel overgedragen door vroegere generaties, als van de huidige, moest worden verwijderd; zie Jozua 5:9.
Kleefde hun nog smaad aan, terwijl zij toch Gods volk waren? Ja, zij waren niet volledig gehoorzaam geweest aan Gods instellingen. Let er op dat we hier te maken hebben met de tweede generatie van het volk. Toch kleefde ook deze generatie de smaad van ongehoorzaamheid en rebellie. Er moest nu, staande voor de laatste en belangrijkste opdracht: Het beloofde land in bezit te gaan nemen, een diepe verootmoediging, reiniging en bevrijding plaats vinden.
Gilgal was een prachtig nieuwe start voor de kinderen van Israël. De besnijdenis maakte dat de vloek en de smaad, de smet van afgoderij, occultisme, verkeerde leringen en slaafse intimidatie verbroken werden. De HEER wentelde alles van hen af. Ik zag de Israëlieten opstaan van hun bedden, de pijn van de besnijdenis was weg, alles was genezen en dat zonder moderne verband- en geneesmiddelen, tetanus injecties, antibiotica en weet ik wat nog meer. Zij stonden op, rekten zich uit en zeiden tot elkaar: "Ik voel me een stuk beter, ik voel me goed. Ik voel me vrij. De Heer is hier. Ik ervaar kracht en heb zin er tegenaan te gaan voor Hem. Het lijkt inderdaad alsof negatieve, duistere machten zijn verbroken!" Wow, wat een heerlijk besef. Wat een geweldig gevoel.
Let op: Om je zo te voelen, zo vrij en blij in Christus, dien je niet slechts gedoopt te zijn, maar ook met je gehele hart ernaar te leven. Heilig, rein, vervuld van de Geest van God. Het is de moeite waar om nog even in Gilgal te blijven, totdat je dit geheel door hebt en het wilt uitvoeren.
4. Het Manna kwam niet meer
Het manna hield op te komen. Het manna, de gemakkelijke voorziening van voedsel, bezorgde hen als het ware, het brood in de mond. Nu stopte deze voorziening. Zij moesten gaan leven van de opbrengst van het land en er dus voor werken; Jozua 5:12.
Er zijn in het geestelijk groeiproces van de gelovige ook opeenvolgende stadia. Er zijn velerlei voorzieningen van God voor onze geestelijke groei naar volwassenheid in het geloof. Wij moeten ons echter nooit op één aspect blijven fixeren. Wij dienen open te staan voor veranderingen, ook al zijn die soms voor ons vlees onaangenaam. Gilgal was en blijft voor het vlees onaangenaam, pijnlijk, maar het opent wel de deur naar een krachtige vernieuwing! Als Gods beloften in vervulling gaan moeten we paraat zijn voor nieuwe uitdagingen en voorzieningen. Dit is ook een belangrijk beginsel: God doet wonderen als niets anders ons kan helpen, als er geen andere mogelijkheid is. De woestijn was onvruchtbaar, dus kwam er manna. Het beloofde land is wel vruchtbaar, dus eet ervan! Dan moeten we niet om broodjes uit de hemel blijven vragen, maar aan de slag gaan en de belofte als het ware plukken! Het ophouden van het manna is een typebeeld van geestelijke groei naar een grotere mate van volwassenheid en bruikbaarheid. Tot op dit moment hadden zij in een meer kinderlijke afhankelijkheid geleefd, nu moesten zij als ontvangers van de belofte, nemen van de vrucht!
In welk geestelijk stadium bent u, ben jij? In het meer kinderlijke of in het volwassener? Pauilus schreef in 2 Cor. 1:20 dat al Gods beloften in Christus, 'Ja' en 'Amen' zijn. God roept u via de weg van het kruis van Christus in uw leven, dat is uw Gilgal, tot grotere bruikbaarheid en vruchtbaarheid. De uitdaging is: Benut de nieuwe mogelijkheden, die God u biedt!
5. Gilgal bleef centraal
Eenmaal besneden en hersteld, konden er voorbereidingen voor de inname van Jericho, een machtig bolwerk in die tijd, worden gemaakt. Elke dag keerde men naar Gilgal terug, waar het kamp was gelegerd en de tabernakel bleef staan met de continuatie van de priesterdiensten; zie Jozua 6:11. Telkens weer zal de gelovige zich dienen te bepalen bij en zich te bezinnen op de besnijdenis van zijn hart; opdat de gezindheid van Christus in hem zal regeren.
Gilgal bleef dan ook langere tijd het hoofdkwartier, van waaruit de verovering werd ondernomen.; zie Jozua 9:6, 10:6, 10:15, 14:6. Zij bleef het centrale hoofdkwartier totdat Silo was ingenomen; zie Jozua 18:1.
Zo zal er ook na de kruisiging van het vlees, dat is de besnijdenis van ons vlees en na de overwinning over alle zonde- en demonische machten, een nieuw centrum voor aanbidding van God in ons leven en in de gemeente ontstaan. Silo, waar rust is, waar aanbidding is, maar men God ervaart op een zeer ontspannen en verheven wijze.
Galaten 2:20 zal de centrale waarheid blijven ons gehele leven hier op aarde, terwijl we toeleven naar de vervulling van al Gods beloften: "Ik ben met Christus gekruisigd, en toch leef ik, dat is niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu nog in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven."
Toepassing, oproep
God wil ons allen, die geloven, eerst te Gilgal houden voor de besnijdenis van ons hart en dan kan Hij ons, bekrachtigd door zijn Geest, leiden van overwinning tot overwinning. Dan worden boosaardige, onreine machten vernietigd en Gods beloften gaan in vervulling. Als vanzelf, zou ik haast zeggen, komen we in de verheven plaats van lofprijs, aanbidding en genieten van Gods tegenwoordigheid. Kom dus telkens terug te Gilgal, de plaats van het sterven van het vlees, maar ook de plaats waar God woont en zijn heerlijkheid zichtbaar aanwezig is. Bezin u regelmatig op de waarheid van Galaten 2:20, "Met Christus ben ik gestorven, en toch leef, dat is Christus in mij."
Ik roep u op: Ontwijk Gilgal niet. Onderwerp u aan de geestelijke noodzakelijkheid van Gilgal en kom er regelmatig terug. Blijf enkele dagen in Gilgal totdat u weet dat uw hart vernieuwd is door de Geest van de Heer. Tijdens de strijd om de verovering van het land, was de Heer tegenwoordig in Gilgal; zijn Shekinah heerlijkheid vervulde zijn heiligdom. Dit mag u ook weten: Hij is aanwezig; Zijn heerlijkheid en genade rust op de mens, die zich besneden weet in de dood van Christus.
Bijbeltekst: Jozua 5:12
Inleiding
De spectaculaire en dramatische gebeurtenissen van de woestijntocht van het volk Israël, zoals beschreven in de boeken van Mozes, zijn voor velen bekende verhalen. Ik noem, bijvoorbeeld, te gebeuren te Mara, waar het bittere water zoet werd, de oase Elim met palmbomen en waterbronnen, de wetgeving op de Sinaï, de bouw van de tabernakel, de plaag van slangen, die aan duizenden het leven kostte en de opstand van Miriam, die melaats werd. Het voorval te Gilgal is minder bekend en de verstrekkende betekenis ervan ontgaat veel gelovigen. Het gebeuren te Gilgal was echter zeer belangrijk, want het was een laatste voorwaarde voor een succesvolle
verovering van het land Kanaän en de vervulling van Gods beloften. Voordat we kijken naar hetgeen er te Gilgal gebeurde en de betekenis ervan, geef ik eerst een kort overzicht van wat er was gebeurd voordat het volk zich in Gilgal legerde.
De overtocht en de aankomst te Gilgal
Na een lange reis en veel moeilijkheden waren de Israëlieten eindelijk aangekomen bij het hun toegezegde land. Zij legerden zich aan de oostelijke oever van de Jordaan, die de natuurlijke grens van Kanaän vormt. Aan de overzijde zagen zij het heuvelachtige en hogere Kanaän liggen en de stad Jericho in de westelijke Jordaanvlakte.
Maar hoe kom je met een volk, compleet met kinderen en dieren en veel goederen, zonder boot of iets anders de rivier over - probleem nummer zoveel. Op het juiste moment vond er echter stroomopwaarts in de Jordaan plotseling een zeer grote instorting van de oever plaats; zie Jozua 3:16, waardoor de benedenloop droog kwam te liggen. God sprak tot Jozua; wij lezen Jozua 3:7, "En de HERE zeide tot Jozua: Op deze dag zal Ik beginnen u groot te maken in de ogen van geheel Israël.... Beveel dat de priesters, die de ark van het verbond dragen, zodra gij gekomen zijt aan de oever van het water van de Jordaan, zult gij in de Jordaan blijven staan.... - vers 13b. Zodra dan de voetzolen van de priesters, die de ark van het verbond dragen, in het water van de Jordaan rusten, zal het water van de Jordaan afgesneden worden, het water, dat van boven afkomt, zal als een dam blijven staan." Vers 16, "Het water... bleef staan, het rees op als een dam, zeer ver weg bij Adam."
Het was een wonder van timing. De Jordaan kwam geheel droog te liggen en zonder enig probleem kon het gehele volk aan de overkant komen. Toen het bericht hierover tot de stammen doordrong waren zij volkomen verrast en ontzet. Wij lezen in Jozua 5:1, "Zodra alle Kanaänieten hoorden dat de HEER de wateren van de Jordaan voor het aangezicht van de Israëlieten had doen opdrogen, totdat zij erdoor waren getrokken, versmolt hun hart en zij hadden geen moed meer vanwege de Israëlieten." Als bewijs van deze overtocht werd er midden in de Jordaanbedding een grote hoop stenen opgericht, die nog lang na dit gebeuren zichtbaar moet zijn geweest.
Aan de overkant, in het Westjordaanse land, maakten de Israëlieten een nieuw kampement en noemden het Gilgal, dat waarschijnlijk 'rollen' of 'afwentelen' betekent. Zie vers 9, waar God verklaart dat de 'smaad van Egypte' van haar afgewenteld is.
De overtocht over de Jordaan was een machtige demonstratie van Gods kracht en timing geweest; zie Jozua 3 en 4. De stammen in en rondom Kanaän moeten hebben gedacht: "Wij zijn veilig hier in het land aan de westzijde van de Jordaan, want dit nomadenvolkje Israël komt er nooit over. Het water is te diep, er is geen brug, er is geen veerdienst, er is geen hout aanwezig waarmee zij vlotten kunnen maken, zij hebben geen middelen waardoor het mogelijk is over die rivier te komen met hun vrouwen, kinderen, dieren en al hun goederen. "Israël, vergeet het maar, je komt er nooit over. Wij zijn veilig hier in Kanaän." Deze heidense volkeren kenden echter nog niet voldoende de kracht en de mogelijkheden van de God van Israël.
Te Gilgal....
De Israëlieten waren ongetwijfeld in een opperbeste stemming na die succesvolle en gemakkelijke overtocht door de droog gevallen bedding van de Jordaan. Wie had durven dromen dat die rivier droog kwam te liggen op het moment dat Jozua door een profetisch woord van God het volk gereed maakte voor de overtocht? Zij erkenden dat dit het werk van hun machtige God moest zijn geweest - er was geen twijfel mogelijk. Nu keken zij naar het gebied dat zij moesten innemen, het was hun beloofd. Hun geloof in een gemakkelijke overwinning van de heidense stammen was ongetwijfeld tot recordhoogte geklommen, de mannen waren paraat voor de strijd en sommigen liepen waarschijnlijk al met hun wapenen rond.
Er stond echter iets totaal onverwachts te gebeuren, dat alle mannen enige tijd ongeschikt voor de strijd maakte, een pijnlijke ervaring, die hen enkele dagen op bed deed liggen, zij moesten besneden worden. U moet begrijpen dat we hier te maken hebben met de jonge generatie, waarvan de meesten in de woestijn waren geboren. In de woestijn was geen babyjongetje besneden. Nu waren er mannen tot de leeftijd van veertig jaar, die niet volgens het gebruik bij hun geboorte de besnijdenis hadden ondergaan, maar dat moest nu gaan gebeuren, zo wist Jozua van de HEER.
"Alle mensen, moet dat nu gebeuren," hoor ik de mannen verzuchten, "had dat nou niet aan de andere kant van de Jordaan kunnen plaats vinden, daar hebben we maanden gelegen en hadden we alle tijd. Nu willen we ertegen aan gaan en die goddeloze Kanaänieten verdrijven. Jozua, man, weet wat je ons aandoet. Straks komen die Kanaänieten hier, terwijl we met pijn op bed liggen en maken ons allen af." Maar Jozua was sterk en hield vol dat de Here het geboden had en dus ondergingen allen de pijnlijke ingreep.
Christenen behoeven zich niet te laten besnijden om de tegenwoordigheid en kracht van God te ervaren, dat wordt duidelijk in het Nieuwe Testament geleerd. Er zijn voor ons, Nieuw Testamentische gelovigen, kostbare, diepzinnige, heerlijke, maar ook pijnlijke lessen te leren uit dit verhaal. Ik noem er enkele en zal deze verkondigend en onderwijzend uitwerken. De besnijdenis zien we als een typebeeld van een geestelijke waarheid. Onthoud deze waarheid:
De Besnijdenis is een illustratie van de kruisiging van de oude, zondige natuur en van de voorwaarde voor een vernieuwd leven.
1. Besnijdenis
In Gilgal werden de mannen besneden en het volk moest er blijven tot zij hersteld waren van deze ingrijpende en pijnlijke chirurgische ingreep.
Israëlieten waren (en zijn het nog) er trots op dat zij besneden waren, want dat gaf hen de identiteit van het Verbondsvolk van God. Maar Joden die dieper nadachten wisten reeds onder het Oude Verbond dat de besnijdenis van het lichaam niets betekent als het hart niet besneden is. Ik lees uit Jeremia 4:4, "Besnijdt u voor de HEER en doet weg de voorhuid van uw hart, gij mannen van Juda en inwoners van Jeruzalem." En in Jeremia 9:25 schreef hij over hen, die besneden waren, maar toch de voorhuid nog hadden. Hiermee bedoelde hij de mannen, die een kwaad, vleselijk en ongehoorzaam hard hadden en de ware vrees voor God niet kenden.
Paulus werkte dit inzicht uit in de Romeinenbrief. Ik citeer 2:25, "Want besneden te zijn heeft wel betekenis, indien gij de wet volbrengt. Maar indien gij een overtreder van de wet zijt - en wie is dat niet - is uw besnijdenis tot onbesnedenheid geworden." Duidelijke taal, dacht ik, en dat nog wel van een rasechte Jood, zoals Paulus was!
De besnijdenis van de kinderen Israëls te Gilgal kan als typebeeld worden beschouwd van de besnijdenis van het hart van de kinderen Gods, de gelovigen in de gemeente van Jezus Christus; zie Colossenzen 2: 11-15, waar we lezen: "In Hem zijt gij ook met een besnijdenis, die geen werk van mensenhanden is, besneden door het afleggen van het lichaam van het vlees." Deze besnijdenis wordt gesymboliseerd door de doop, zie vers 12, "Daar gij met Hem begraven zijt in de doop."
U, jij en ik, dienen er ons ook op te bezinnen dat de doop, de onderdompeling, geen echte waarde heeft als ons hart onveranderd blijft, of zoals het onder het Oude Verbond met Israël heette, als wij onbesneden van hart blijven.
2. Herstel
Er mocht geen begin gemaakt worden met de verovering van het land, tot allen van de besnijdenis hersteld waren en in staat waren om keihard te strijden, niet gehinderd door `het vlees.' Jozua 5:8.
De tijd van herstel van deze mannen in het kamp was een tijd van rust. Wij, als Christenen, dienen ons ook regelmatig te bezinnen op onze identiteit als kind van God. Leef ik vanuit een gereinigd, geheiligd hart of ben ik vleselijk bezig? Leef ik als een onbesnedene? Heel veel Christenen, en echt niet alleen jongere, zijn ontrouw aan de doopbelofte. Wat hield die ook weer in? Zijn we dat vergeten, het lijkt er soms wel op. De doopbelofte was: Ik ga leven voor Christus en wil Hem volgen. Ik ga leven uit zijn kracht als een vernieuwd mens.' Wow - dat is nog al wat, en dat zal iedereen hier wel 'in de gaten' hebben gekregen. In Gilgal is er een tijd van rust, van bezinning, van vernieuwde oriëntatie op de betekenis en de gevolgen van onze doop, de besnijdenis van ons hart. Vanmorgen heeft de hemelse Leider, de Heilige Geest, ons te Gilgal gebracht. Hij zegt: Hé, blijf hier eventjes, denk na, bezin je op de betekenis van de doop en begrijp de consequenties ervan.
3. Smaad en vloek verwijderd
De schande en de schuld zowel overgedragen door vroegere generaties, als van de huidige, moest worden verwijderd; zie Jozua 5:9.
Kleefde hun nog smaad aan, terwijl zij toch Gods volk waren? Ja, zij waren niet volledig gehoorzaam geweest aan Gods instellingen. Let er op dat we hier te maken hebben met de tweede generatie van het volk. Toch kleefde ook deze generatie de smaad van ongehoorzaamheid en rebellie. Er moest nu, staande voor de laatste en belangrijkste opdracht: Het beloofde land in bezit te gaan nemen, een diepe verootmoediging, reiniging en bevrijding plaats vinden.
Gilgal was een prachtig nieuwe start voor de kinderen van Israël. De besnijdenis maakte dat de vloek en de smaad, de smet van afgoderij, occultisme, verkeerde leringen en slaafse intimidatie verbroken werden. De HEER wentelde alles van hen af. Ik zag de Israëlieten opstaan van hun bedden, de pijn van de besnijdenis was weg, alles was genezen en dat zonder moderne verband- en geneesmiddelen, tetanus injecties, antibiotica en weet ik wat nog meer. Zij stonden op, rekten zich uit en zeiden tot elkaar: "Ik voel me een stuk beter, ik voel me goed. Ik voel me vrij. De Heer is hier. Ik ervaar kracht en heb zin er tegenaan te gaan voor Hem. Het lijkt inderdaad alsof negatieve, duistere machten zijn verbroken!" Wow, wat een heerlijk besef. Wat een geweldig gevoel.
Let op: Om je zo te voelen, zo vrij en blij in Christus, dien je niet slechts gedoopt te zijn, maar ook met je gehele hart ernaar te leven. Heilig, rein, vervuld van de Geest van God. Het is de moeite waar om nog even in Gilgal te blijven, totdat je dit geheel door hebt en het wilt uitvoeren.
4. Het Manna kwam niet meer
Het manna hield op te komen. Het manna, de gemakkelijke voorziening van voedsel, bezorgde hen als het ware, het brood in de mond. Nu stopte deze voorziening. Zij moesten gaan leven van de opbrengst van het land en er dus voor werken; Jozua 5:12.
Er zijn in het geestelijk groeiproces van de gelovige ook opeenvolgende stadia. Er zijn velerlei voorzieningen van God voor onze geestelijke groei naar volwassenheid in het geloof. Wij moeten ons echter nooit op één aspect blijven fixeren. Wij dienen open te staan voor veranderingen, ook al zijn die soms voor ons vlees onaangenaam. Gilgal was en blijft voor het vlees onaangenaam, pijnlijk, maar het opent wel de deur naar een krachtige vernieuwing! Als Gods beloften in vervulling gaan moeten we paraat zijn voor nieuwe uitdagingen en voorzieningen. Dit is ook een belangrijk beginsel: God doet wonderen als niets anders ons kan helpen, als er geen andere mogelijkheid is. De woestijn was onvruchtbaar, dus kwam er manna. Het beloofde land is wel vruchtbaar, dus eet ervan! Dan moeten we niet om broodjes uit de hemel blijven vragen, maar aan de slag gaan en de belofte als het ware plukken! Het ophouden van het manna is een typebeeld van geestelijke groei naar een grotere mate van volwassenheid en bruikbaarheid. Tot op dit moment hadden zij in een meer kinderlijke afhankelijkheid geleefd, nu moesten zij als ontvangers van de belofte, nemen van de vrucht!
In welk geestelijk stadium bent u, ben jij? In het meer kinderlijke of in het volwassener? Pauilus schreef in 2 Cor. 1:20 dat al Gods beloften in Christus, 'Ja' en 'Amen' zijn. God roept u via de weg van het kruis van Christus in uw leven, dat is uw Gilgal, tot grotere bruikbaarheid en vruchtbaarheid. De uitdaging is: Benut de nieuwe mogelijkheden, die God u biedt!
5. Gilgal bleef centraal
Eenmaal besneden en hersteld, konden er voorbereidingen voor de inname van Jericho, een machtig bolwerk in die tijd, worden gemaakt. Elke dag keerde men naar Gilgal terug, waar het kamp was gelegerd en de tabernakel bleef staan met de continuatie van de priesterdiensten; zie Jozua 6:11. Telkens weer zal de gelovige zich dienen te bepalen bij en zich te bezinnen op de besnijdenis van zijn hart; opdat de gezindheid van Christus in hem zal regeren.
Gilgal bleef dan ook langere tijd het hoofdkwartier, van waaruit de verovering werd ondernomen.; zie Jozua 9:6, 10:6, 10:15, 14:6. Zij bleef het centrale hoofdkwartier totdat Silo was ingenomen; zie Jozua 18:1.
Zo zal er ook na de kruisiging van het vlees, dat is de besnijdenis van ons vlees en na de overwinning over alle zonde- en demonische machten, een nieuw centrum voor aanbidding van God in ons leven en in de gemeente ontstaan. Silo, waar rust is, waar aanbidding is, maar men God ervaart op een zeer ontspannen en verheven wijze.
Galaten 2:20 zal de centrale waarheid blijven ons gehele leven hier op aarde, terwijl we toeleven naar de vervulling van al Gods beloften: "Ik ben met Christus gekruisigd, en toch leef ik, dat is niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu nog in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven."
Toepassing, oproep
God wil ons allen, die geloven, eerst te Gilgal houden voor de besnijdenis van ons hart en dan kan Hij ons, bekrachtigd door zijn Geest, leiden van overwinning tot overwinning. Dan worden boosaardige, onreine machten vernietigd en Gods beloften gaan in vervulling. Als vanzelf, zou ik haast zeggen, komen we in de verheven plaats van lofprijs, aanbidding en genieten van Gods tegenwoordigheid. Kom dus telkens terug te Gilgal, de plaats van het sterven van het vlees, maar ook de plaats waar God woont en zijn heerlijkheid zichtbaar aanwezig is. Bezin u regelmatig op de waarheid van Galaten 2:20, "Met Christus ben ik gestorven, en toch leef, dat is Christus in mij."
Ik roep u op: Ontwijk Gilgal niet. Onderwerp u aan de geestelijke noodzakelijkheid van Gilgal en kom er regelmatig terug. Blijf enkele dagen in Gilgal totdat u weet dat uw hart vernieuwd is door de Geest van de Heer. Tijdens de strijd om de verovering van het land, was de Heer tegenwoordig in Gilgal; zijn Shekinah heerlijkheid vervulde zijn heiligdom. Dit mag u ook weten: Hij is aanwezig; Zijn heerlijkheid en genade rust op de mens, die zich besneden weet in de dood van Christus.
Subscribe to:
Posts (Atom)
